Over lotgenootschap tegen wil en dank. De rookkamer van een ziekenhuis is de troosteloze locatie waar mensen zich trachten te ontworstelen aan een wereld waarin eenzaamheid en wanhoop de boventoon voeren. De rookkamer, de plek waar angst en onzekerheid krampachtig worden bezworen door kwinkslagen en overbodige prietpraat. Zelfredzaamheid is geboden, eigen initiatief onontbeerlijk.
( VLEKKEN is een bewerking van het toneelstuk GOLDEN FICTION van theatergroep Het Volk. )
Spel: Jeroen Schrauwen, Michael Graauwmans en Bert Mathijssen / Regie: Corné van Sprundel
Uit de recensie:
…. In “Vlekken”, een bewerking van “Golden Fiction” van Toneelgroep Het Volk, komen we terecht in de rookkamer van een ziekenhuis. Het TL-voetlicht vooraf aan de voorstelling suggereert klinische kilte.
Nergens een kleedje, wel kaal meubilair, een troebele vissenkom, een lullig plantje. Troosteloosheid troef.
Van de bizarre ontmoetingen tussen de drie personages, overtuigend gespeeld door Michael Graauwmans, Jeroen Schrauwen en Bert Mathijssen worden we niet vrolijk.
Ik zoek naar de betekenis van dit tragi-komische stuk. De mededelingen, die via de intercom binnenkomen, versterken de hulpeloosheid van de patiënten.
Staat deze rookruimte voor een gevangenenkamp, waarin de identiteit van de aanwezigen ontnomen wordt?
De negatieve berichten geven mij die indruk. Deze versterken de anonimiteit van de personages, die overigens wel hun personalia op een formulier moeten invullen.
Of is de betekenis actueler? Wanneer Dick Schakelaar (Bert Mathijssen) door Dr. Ketting – let op de namen – als dokter wordt ingezet om de andere twee te helpen, waan ik me in een herkenbaar land waar de zorg steeds meer te wensen overlaat.
De verveling – “De dagen rijgen zich aaneen in domme regelmaat” – doet me denken aan “Wachten op Godet”.
Regisseur Corné van Sprundel heeft de eenakter goed uitgewerkt. “Vlekken” maakt een verzorgde en weloverwogen indruk.
Het toneelbeeld is van deze tijd. In de keuze van de afbakening van het speelvlak in een open ruimte, met minimale kleurloze decor, de (voet)lichtkeuze, de snerpende muziek tijdens de changementen herken ik invloeden van landelijk bekende regisseurs.
Echter, deze eenakter is authentiek neergezet en vormgegeven…..”
(BRON: BN/deSTEM maandag 19 april 2010)