Lars:
‘De anodonta cygnea.’
Ken je die?
‘De anodonta cygnea.’
Komt in bijna heel Europa voor.
De zwanenmossel.
Dat is een mossel van 20 cm lang.
Dat is zó.
Zo’n mossel. Zó.
En stèrk.
De sterkste mosselsoort die er is.
Dat durf ik hier gerust te zeggen.
De zwanenmossel heeft 2 enorm grote spieren
Aan de zijkant.
De ‘adductoren’
En met die twee adductoren houdt dat ding zijn twee schelpen bij elkaar.
Zodra er gevaar dreigt, worden de spieren zo strak aangespannen, dat het zelfs
voor de mens onmogelijk is, om de schelp open te breken.
Zo sterk is ‘ie.
‘De anodonta cygnea’
Zwanenmossel.
20 cm.
Zó.
Ik kan daar soms zo tegenop kijken.
Tegen dieren.
Ik kan daar jaloers van worden
Van de natuur.
Het fascineert me.
Want weet je wat nu het frapante is van die zwanenmossel.
Dat beestje is zo sterk.
Zo ongelooflijk sterk
En zo groot.
Dat je als buitenstaander denkt: ‘Die redt zich wel.’
Die mossel.
‘Die heeft niemand nodig’
Fout.
Te kortzichtig gedacht.
Juist de zwanenmossel.
Dat imposante dier,
is afhankelijk van anderen.
Het probleem van die mossel is namelijk
Eigenlijk van mossels in het algemeen.
Die komen niet vooruit.
Die beestjes.
Die zwemmen niet.
En voor de verspreiding van de mossel is het van groot belang dat hij of zij zich
kan wel verplaatsen.
Daar heeft de natuur het volgende op gevonden.
Zodra de eitjes van de mossel uitkomen en er een nieuw mosseltje is geboren,
krijgt hij of zij een minischelpje met daarop minitandjes.
En die minitandjes gebruikt de mossel om zich te hechten aan vissen die voorbij komen.
De vis zwemt.
En het mosseltje lift mee.
Dat doet ‘ie ongeveer een maandje en dan laat ‘ie los.
Weet je wat een populaire liftvis is?
De ‘bittervoorn.’
Ook een leuk dier.
Minder groot dan de zwanenmossel.
Dat wel.
Ongeveer 5 cm.
Maar wel een heel leuk grappig visje.
En waar wil ik nu naartoe?
Die bittervoorn heeft, op zijn beurt, een plek nodig om zijn eitjes te leggen.
Om te voorkomen.
Dat ze opgegeten worden.
En waar legt dat visje zijn eitjes?
Wat denk je? Nou?
Exact.
In de ‘anodonta cygnea’
In de zwanenmossel.
Het mosseltje gebruikt het visje.
En het visje, het mosseltje.
De zwanenmossel en de bittervoorn.
Vrienden.
Symbiose.
De één heeft de ander nodig.
De ander, de één.
Dat bedoel ik.
Dat soort dingen.
Daar kan ik soms zo ontzettend jaloers van worden.
(Uit ‘Zin’ 2011)